true colors

dansopera over online identiteit

co-creatie met backbone | alida dors

Zie mij. Bewonder en benijd mij.

In True Colors gaat choreografe Alida Dors op zoek naar de echte persoon achter onze online identiteit. Niets is wat het lijkt. Met haar kenmerkende en vernieuwende hiphopvocabulaire, gestript van show en bravoure, worden de verhalen achter de verhullende beelden op social media ontrafeld. We zien wat we het liefst verborgen houden. Wie ziet nog wat er schuilt, achter de beslagen ramen van de ziel?

choreografie Alida Dors | performance Pom Arnold, Bilal Bachir, Donna Chittick, Liza Panjoel, Delano Spenrath, Guus van der Steen (spoken word), Maciej Straburzynski (zang) | muziek DJ Lovesupreme, Silbersee | videoprojectie Manuel Rodrigues, Sara Orfali | kostuumontwerp Arien de Vries | scenografisch advies Ascon de Nijs | muziek- en tekstdramaturgie Maarten van Hinte | dansdramaturgie Peggy Olislaegers, Annette van Zwoll | lichtontwerp André Goos | productie BackBone i.s.m. Silbersee, Productiehuis Rotterdam, Het Klooster (Woerden), Tanzhaus NRW (Düsseldorf)

foto Anouk van Kalmthout

scene fotograaf Jean van Lingen

true colors / volkskrant

Tegenover de eigentijdse rap, en dat is een mooi contrast, staat de klassieke stem van operazanger Maciej Straburzynski, die diepe emoties en vervlogen tijden oproept. (…) We horen over Icarus, de man die wilde vliegen. Zoals zijn hoogmoed ten val moest komen, versnipperen de selfies tot abstracte vlakken, de dansers letterlijk gevloerd achterlatend. Dat het stuk dan eindigt met een soort wederopstanding, met dansers die zich onder aanmoediging van Van der Steen ('reis vrij zonder tijdlijn!') herpakken, past bij de hoop van de hiphop.

Mirjam van der Linden | de Volkskrant (***)

true colors / nrc

Dors, ooit begonnen bij ISH, richt zich al jaren op de ontwikkeling van de theatrale mogelijkheden van hiphop, in combinatie met andere disciplines. (…) Ditmaal koos zij voor muziektheatercollectief Silbersee, operazanger Maciej Straburzynski en opnieuw een spoken word artist, Guus van der Steen.

[Selfies] verschijnen steeds nadrukkelijker op de projectieschermen: prachtig gestylede portretfoto’s van de vijf dansers, veel gladder, onberispelijker en onbezorgder dan hun alter ego’s van vlees en bloed, die repetitief en machinaal zwoegend door het leven gaan. Voor de smart phone camera presenteren zij solostuntjes, die tegen die achtergrond leeg en wanhopig lijken. De trage melodielijnen van Straburzynski hullen alles in een waas van weemoedigheid.

Francine van der Wiel | NRC Handelsblad (***)

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata

afgelopen speeldata